Deze brief werd recentelijk gepubliceerd op internet. HIj geeft aan in hoeverre de situatie schrijnend is. Het Medisch Centrum Togo kan aanvullende hulp bieden als het centrale ziekenhuis tekort schiet. Dit is helaas niet altijd het geval. Met uw hulp kunnen we ervoor zorgen dat de medicijnkast altijd voldoende gevuld is.
- – -
Zijn naam was Abdoul Wahab en hij was de trots van de familie. Intelligent, hij zou volgend jaar naar de vierde klas zijn gegaan. Dit verhaal zou een mooi verhaal kunnen zijn als die nacht van 12 juli 2010 er niet zou zijn geweest. Het zou een verhaal kunnen zijn van een tiener, die niets liever deed dan voetballen en met vrienden rondhangen. Abdoul had de hoop om ooit eens profvoetballer te worden. Helaas is dit geen verhaal van hoop, het is een verhaal van wanhoop.
Abdoul hield van de regio van Sokodé. Hij had als zoon van een functionaris al heel wat delen van Togo gezien, maar hij gaf de voorkeur aan Sokodé, niet alleen vanwege de mooie groene omgeving en de vele fruitbomen, maar ook omdat daar het familiehuis stond. Daar was altijd wat te beleven met zijn vele neven en nichten. Abdoul was thuis in Sokodé.
In de nacht van 12 juli werd Abdoul gewekt door een beet in zijn enkel. Hij schreeuwde het uit van de pijn en voelde nog net een koud glibberig wezen over zijn been. Een slangenbeet! Zijn neef werd wakker en bond het been af. Ook de rest van de familie was gewekt en kwam snel naar de kamer gelopen. Abdoul zei dat de slang onder het bed was gekropen, maar niemand kon het beest nog vinden. “Snel, we moeten hem naar het ziekenhuis brengen” riep een tante.
20 minuten verstreken totdat Abdoul bij het centrale ziekenhuis van Sokodé gebracht werd. Op de EHBO wordt de enkel onderzocht. De slangenbeet wordt bevestigd, maar de arts vertelt ook dat er geen tegengif op voorraad is. Abdoul, dapper als hij is, lacht nog bij deze opmerking. Hij heeft inmense pijnen, maar die probeert hij te verbergen. Hij vertrouwt op de man in de witte jas. Het serum is vast wel ergens anders te krijgen.
Snel wordt er gebeld naar Tchamba, Sotoubouwa, en Blitta, omringende steden die goed te bereiken zijn. Helaas is er ook daar geen voorraad beschikbaar. De enige mogelijkheid is om het in Kara te proberen. Maar dat is te ver weg…
Over Kara heeft Abdoul veel gehoord van zijn vrienden. Het is een grote stad, waar legerhelicopters af en aanvliegen. Waarom kan zo’n helicopter nu niet worden ingezet? Waarom is er geen enkele ambulance beschikbaar in Sokodé?
Er moet snel een goede wagen gezocht worden. De hele familie wordt ingeschakeld en een verre oom komt snel met een auto aanzetten die het traject tot aan Kara wel aankan. Inmiddels zijn er vier uren verstreken. Abdoul vertrekt samen met zijn twee neven naar Kara.
Om half zes in de ochtend komt Abdoul in Kara aan. Hij heeft nauwelijks gesproken tijdens de reis. Het ziekenhuis heeft het serum op voorraad maar moet weten hoe de slang eruit zag. Aangezien Abdoul niet meer kan spreken, proberen ze hem een algemeen serum toe te dienen via een infuus. Tevergeefs. Iets na zessen ontvangt de familie in Sokodé het trieste nieuws. Abdoul is niet meer.
Dit verhaal roept veel vragen op. Slangenbeten komen vaak voor. Waarom zijn er geen middelen in het centrale ziekenhuis van Sokodé op voorraad? Navraag leert dat deze serums te snel bederven en te duur zijn om op vooraad te houden. Dit serum wordt gemaakt in een frans laboratorium Pasteur-Mérieux. Een serum dat nog geen 5 euro kost, maar dat het verschil kan maken tussen leven en dood.
Laten we samen iets doen om ervoor te zorgen dat onze ziekenhuizen voldoende middelen op voorraad houden. Schrijf me en reageer opdat de dood van mijn eigen neef, Abdoul, niet voor niets is geweest.
Geschreven in Duitsland, zaterdag 21 augustus 2010
Moudassirou Katakpaou-Touré, Francfort am Main











